Slang PRL

Badylarz to prywatny ogrodnik-dorobkiewicz w realiach PRL.

Tandeta, coś marnej jakości, bezwartościowe rzeczy.

Coś efektownego i fajnego; też gładkie gadanie dla wywarcia wrażenia.

Świetnie, wyśmienicie — 'jest byczo' = jest super.

Cymes to coś wyśmienitego, najlepszego, prawdziwy rarytas.

Czaisz to „rozumiesz, łapiesz, o co chodzi?”.

Enerdowski to pochodzący z NRD (dawnej wschodniej części Niemiec).

Forsa to potoczne, dawne określenie pieniędzy.

W porządku, dobrze, OK — uniwersalne słowo aprobaty.

Kapujesz to „rozumiesz, pojmujesz?”.

Fajnie, świetnie, przyjemnie — pochwała z dawnych lat.

Klawy to dawne określenie kogoś lub czegoś fajnego, przyjemnego.

Kombinować to radzić sobie nieoficjalnie, zdobywać rzeczy sprytem.

Ktoś bardzo silny, napakowany; też 'mocny zawodnik' w czymś.

Rozumieć, łapać, ogarniać o co chodzi.

Kumaty to bystry, pojętny, szybko chwytający, o co chodzi.

Obnoszenie się, robienie wokół siebie szumu, popisywanie się.

Maniana to „kiedyś, później” — z nutą odkładania na bliżej nieokreślony czas.

Maniura to w slangu lat 80/90 dziewczyna, młoda kobieta (czasem lekceważąco).

Świetny, dzielny, „równy gość” — pochwała z czasów PRL.

Nadziany to potoczne określenie kogoś bogatego, zamożnego.

Wstyd, kompromitacja, „żenada” — coś, co przynosi ujmę.

Odlot to w dawnym slangu coś rewelacyjnego, zachwycającego — 'odlotowe'.

Ormowiec to członek Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej.

Prywaciarz to prywatny przedsiębiorca w czasach PRL.

Spod lady to towar sprzedawany ukradkiem wybranym klientom.

Spokojnie, w porządku, bez problemu.

Szpan to popisywanie się, obnoszenie z czymś, by zaimponować — 'szpanować'.

Sztywniak to osoba sztywna, bez luzu, przesadnie poważna albo pełna zasad.

Ubaw to świetna zabawa, mnóstwo śmiechu — 'ubaw po pachy'.

Ubek to funkcjonariusz komunistycznego aparatu bezpieczeństwa (UB/SB).

Wiocha to obciach, wstyd, coś żenującego (a dosłownie: wieś).

Coś świetnego, najwyższej klasy, 'na bogato'.

Załatwić to zdobyć coś po znajomości, „na lewo”.